Monthly Archives: May 2013

Thailand concedes rights abuses raised by UN rapporteur

Thailand concedes rights abuses raised by UN rapporteur

Thailand has conceded to issues raised by a UN special rapporteur as alleged malpractice regarding freedom of expression and migrant labour, and to the fatal harassment of human rights defenders.

The admission is in a document included in 108 pages of communications involving special rapporteurs of the United Nations recently made available ahead of the 23rd session of the UN Human Rights Council.

On page 24, there is a short reply dated Dec 26, 2012 from the Thai government to UN Special Rapporteur on Freedom of Expression Frank La Rue to questions about cases in Thailand.

Thailand replied that the 2007 Constitution of Thailand contains the clause: The King shall be enthroned in a position of revered worship and shall not be violated.

No person shall expose the King to any sort of accusation or action, the official reply from Thailand said.

The reply said Article 112 of the Criminal Code (the lese majeste law) was largely applied in a manner and with a frequency which raises some concerns. The severity of the punishments received, the absence of exemptions on constitutional or legal grounds, and the force it exerts over the judicial system adds to the chilling effect on free speech.

Unlike regular defamation cases, which can only be initiated by a damaged party, lese majeste complaints can be made by anyone in Thailand, which has resulted in a sharp increase of cases in recent years.

The Thai government reply said that from 2003 to November 2012, there had bee 58 cases under the lese majeste law.

The report also provided a list of names of those charged, which included 11 foreigners.

A diplomatic source said although the report itself will not be discussed during the June session of the UN Human Rights Council, member states and NGOs may refer to this communication during the session, most probably when UN Special Rapporteur La Rue delivers his speech on June 3.

The general communications report also included references to cases of torture in the South, treatment of migrant labour and killing of human rights defenders.

In March 2013 Thailand replied to a question about alleged torture and ill-treatment by military officers resulting in death. The reply admitted to the case of Pvt Wichean Phuaksom, who on June June 1, 2011 was physically abused and tortured by 10 soldiers at the military training centre in Krom Luang Naradhiwas Rajanagarindra Military camp, Jao Ai Rong district, Narathiwat province.

The abuse was said to be the punishment for missing a military exercise. On June 5, 2011 Pvt Wichean died of sudden renal failure as a result of his injuries.

On the immigration issue, the Thai government replied in February this year to questions about alleged negative consequences of the deadline of the nationality verification process for migrant workers from Myanmar.

Aung San Suu Kyi speaks to Myanmar migrant workers in the fishing town of Mahachai in Samut Sakhon in May 2012. Immigrant workers’ rights were a subject of her concern during her first visit to Thailand.


The reply said the nationality verification process for workers from Myanmar had to be completed by Dec 14, 2012.

After the deadline, regularisation of irregular workers in Thailand would no longer be possible, and the five temporary Myanmarese nationality verification centres would be closed and no longer issue passports or visas.

Only legal workers from Myanmar who enter under the memorandum of understanding process would be permitted. Thai law enforcement authorities would return irregular workers to Myanmar.

The nationality verification process has been the subject of previous communications.

In March, Thailand told the UN special rapporteur that two women human rights defenders had been killed, Montha Chukaew and Pranee Boonrat. They were involved in a land rights dispute between their community and a palm oil company.

Both were members of the Southern Peasants’ Federation of Thailand (SPFT) and left their community of Khlong Sai Pattana, in Surat Thani province, on the morning of Nov 19, 2012 and were fatally shot by unknown individuals not far from the village.

The Thai government also conceded that the Khlong Sai Pattana community had been the target of previous violent incidents, including threats and intimidation, which were believed to be linked to the community’s land rights activities.

THAILAND: The regularization of the crisis of freedom of expression

May 22, 2013

Language(s): English only


Twenty-third session, Agenda Item 3, General Debate

A written statement submitted by the Asian Legal Resource Centre (ALRC), a non-governmental organisation with general consultative status

THAILAND: The regularization of the crisis of freedom of expression

1. The Asian Legal Resource Centre (ALRC) wishes to bring the regularization of the crisis of freedom of expression in Thailand to the attention of the Human Rights Council. This statement is the sixth on this topic that the ALRC has submitted to the Council since May 2011. During the seventeenth session of the Council in May 2011, the ALRC highlighted the rise in the legal and unofficial use of Article 112 of the Criminal Code and the 2007 Computer Crimes Act (CCA) to constrict freedom of expression and intimidate citizens critical of the monarchy (A/HRC/17/NGO/27). During the nineteenth session in February 2012, the ALRC detailed some of the threats faced both by those who have expressed critical views of the monarchy, both legal and extralegal, as well as those who have expressed concern about these threats (A/HRC/19/NGO/55). During the twentieth session in June 2012, the ALRC raised concerns about the weak evidentiary basis of convictions made under Article 112 and the CCA (A/HRC/20/NGO/37) and the concerning conditions surrounding the death in prison custody of Amphon Tangnoppakul on 8 May 2012, then serving a 20-year sentence for four alleged violations of Article 112 and the CCA (A/HRC/20/NGO/38). During the twenty-second session in March 2013, the ALRC highlighted the January 2013 conviction under Article 112 of human rights defender and labour rights activist Somyot Prueksakasemsuk (A/HRC/22/NGO/44).

2. In the prior five statements, the ALRC has been concerned with the urgency of the threats posed by the constriction of freedom of expression. Particularly in the context of the 19 September 2006 coup and the violent clashes between state security forces and citizens in April-May 2010, the protection of fundamental human rights is necessary to foster the rule of law and democratization. The ALRC is again raising the issue of freedom of expression with the Council because the constriction of speech in the name of protecting the monarchy and national security has now become regularized. This is no longer an unusual breach of human rights, but one that has become constitutive of political and social life in Thailand. The entrenchment of the violation of freedom of expression threatens to normalize an additional series of human rights violations, such as the routine denial of bail to individuals awaiting trial and appeal, the provision of substandard medical care in prisons, and the use of secrecy to restrict the openness of trials and public information about ongoing cases.

3. Article 112 criminalizes criticism of the monarchy and mandates that, “Whoever defames, insults or threatens the King, Queen, the Heir-apparent or the Regent, shall be punished with imprisonment of three to fifteen years.” The 2007 CCA, which was promulgated as part of Thailand’s compliance as a signatory to the United Nations Convention Against Transnational Organized Crime, has been used to target web editors and websites identified as critical of the monarchy or dissident in other ways. The CCA provides for penalties of up to five years per count in cases which are judged to have involved the dissemination or hosting of information deemed threatening to national security, of which the institution of the monarchy is identified as a key part. While Article 112 law has been part of the Criminal Code since the last major revision in 1957, available statistics suggest that there has been a dramatic increase in the number of complaints filed since the 19 September 2006 coup; how often these complaints become formal charges and lead to prosecutions is information that the Government of Thailand has failed to provide up to this point. The CCA has often been used in combination with Article 112 in the four years since its promulgation; similar to the use of Article 112, complete usage information has not been made available by the Government of Thailand. This failure to provide information itself raises many unanswered questions about the use of both laws to diminish space for freedom of expression through the use of secrecy and creation of uncertainty.

4. At present, there are 6 persons known to be serving prison terms for alleged violations of Article 112 and/or the CCA and 1 person behind bars while awaiting trial.

a. Daranee Charnchoengsilpakul was convicted of violations of Article 112 related to 55 minutes of speech and sentenced to 18 years in prison on 28 August 2009. Following examination of her case by the Constitutional Court, her sentenced was reduced to 15 years in December 2011.

b. Wanchai Sae Tan was convicted of violations of Article 112 related to leaflets he made and distributed and sentenced to 15 years in prison on 26 February 2010.

c. Thanthawut Taweewarodomkul was convicted of violations of Article 112 and the CCA related to his work maintaining the NorPorChorUSA website and sentenced to 13 years in prison on 15 March 2011.

d. Surachai Sae Dan (Danwattananusorn) was convicted of a series of violations of Article 112 related to political speeches he made and sentenced to a total of 12.5 years in prison in a series of cases in 2012.

e. Somyot Prueksakasemsuk was convicted of violations of Article 112 related to his work in editing and publishing Voice of Taksin magazine, which was deemed to include two anti-monarchy articles (written by someone else) and sentenced to a total of 11 years in prison on 23 January 2013 (10 years on Article 112-related charges and 1 year related to a prior case).

f. Ekachai Hongkangwan was convicted of violations of Article 112 related to selling VCDs of an ABC Australia documentary and copies of WikiLeaks material and sentenced to 3 years and 4 months in prison on 28 March 2013.

g. Yutthapoom (last name withheld) has been held in the Bangkok Remand Prison since 19 September 2012 on charges of violating Article 112.

5. While there have been several other convictions in recent years, these 7 cases stand out because the individuals involved have repeatedly been denied bail, always on the grounds that their crimes are too grave a threat to national security to permit even temporary release. Although some individuals were granted bail while awaiting trial, upon conviction they were all denied bail, despite ongoing processes of appeal. This is in contravention to Article 9(3) of the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), to which Thailand is a state party, which specifies: “Anyone arrested or detained on a criminal charge shall be brought promptly before a judge or other officer authorized by law to exercise judicial power and shall be entitled to trial within a reasonable time or to release. It shall not be the general rule that persons awaiting trial shall be detained in custody, but release may be subject to guarantees to appear for trial, at any other stage of the judicial proceedings, and, should occasion arise, for execution of the judgment.” Bail is routinely granted during trials and after conviction while awaiting appeal in cases of committing violent crimes in Thailand, but routinely denied for cases involving freedom of speech.

6. As highlighted by the May 2012 death in custody of Amphon Tangnoppakul, who was then serving a 20-year sentence for allegedly sending 4 anti-monarchy SMS messages, which the ALRC commented on in a June 2012 submission to the Council (A/HRC/20/NGO/38), the prison healthcare system in Thailand falls well beneath the United Nations Standard Minimum Rules for the Treatment of Prisoners. As part of the testimony provided during the April 2013 postmortem inquest hearings into Amphon’s death in custody, as reported by Prachatai, Amphon reported to fellow prisoners that when he went to seek treatment at the prison hospital, physicians made contemptuous comments about his alleged defamation of the monarchy. This goes far beyond institutional failure to meet minimum standards and indicates that physicians have become partial and may not provide an equal level of care to all prisoners.

7. Prosecutions under Article 112 and the CCA are surrounded by several different kinds of secrecy. The first is that the total number of charges and prosecutions under these two measures has not been made public by the Government of Thailand. The reason that the ALRC noted above in the list of current prisoners above that these are the known cases of individuals currently serving prison sentences or under detention while awaiting trial is that in the annual U.S. State Department Human Rights Report on Thailand, released in late April 2013, they reported that the number of persons detained or imprisoned under laws related to lèse majesté was between 7 and 18. Those 7 individuals listed above are those who are known to be behind bars, but the U.S. State Department report indicates there may be an additional 11 individuals being held. The failure of the Government of Thailand to provide precise information to the public itself raises many unanswered questions about the use of the laws to diminish space for freedom of expression through the use of secrecy. In addition, in at least two cases, those of Daranee Charnchoengsilpakul and Wanchai Sae Tan, the trials were held in camera and were closed to the public on the basis that the dissemination of the testimony may constitute a threat to national security. In a 2011 comment, the Constitutional Court argued that there was no contradiction between a secret trial and the protection of rights and liberties as provided for in the 2007 Constitution. Taken together, these two forms of secrecy create uncertainty about what consequences citizens may face for the basic exercise of human rights and makes political participation filled with possible danger.

8. The ALRC is very concerned about the effects of the regularization of the constriction of freedom of expression on human rights, democracy, and the rule of law in Thailand. The danger of this regularization is that it naturalizes violations of rights and causes them to appear normal and justified. The ALRC would like to remind the Government of Thailand that under Article 19 of the ICCPR, restrictions on the right to freedom of expression are only permissible under two circumstances: “for respect of the rights or reputations of others” and “for the protection of national security or of public order (ordre public), or of public health or morals.” While measure 112 is classified as a crime against national security within the Criminal Code of Thailand, and this is frequently cited by the Government of Thailand when faced with the criticism that the measure is in tension with the ICCPR, to date a clear explanation of the precise logic for categorizing the measure as such has not been provided. Without an adequate explanation being provided, the constriction of freedom of expression is arbitrary.

9. In view of the above, the Asian Legal Resource Center calls on the UN Human Rights Council to:

a. Call on the Government of Thailand to release all those convicted or facing charges under Article 112 and the 2007 Computer Crimes Act.

b. Demand that the Government of Thailand revoke Article 112 of the Criminal Code and the 2007 Computer Crimes Act.

c. Demand that the Government of Thailand provide an accounting of how they will improve the provisions for healthcare in prison and ensure that all prisoners receive the same treatment, without regard for the alleged crimes that they have committed.

d. Urge the Government of Thailand to allow and support the full exercise of freedom of expression and political freedom, consistent with the terms of the Universal Declaration of Human Rights, to which it is a signatory, and the International Covenant on Civil and Political Rights, to which it is a state party.

e. Request the Special Rapporteur on the freedom of opinion and expression to continue ongoing monitoring and research about the brought situation of constriction of rights and individual cases in Thailand; and, the Working Group on Arbitrary Detention to continue to monitor and report on those cases of persons arbitrarily detained under Article 112.

# # #

About the ALRC: The Asian Legal Resource Centre is an independent regional non-governmental organisation holding general consultative status with the Economic and Social Council of the United Nations. It is the sister organisation of the Asian Human Rights Commission. The Hong Kong-based group seeks to strengthen and encourage positive action on legal and human rights issues at the local and national levels throughout Asia.

Read this online from AHRC

23rd Session of the UN Human Rights Council – AHRC

Read this online from ALRC

23rd Session of the UN Human Rights Council – ALRC

Visit our new website with more features at

You can make a difference. Please support our work and make a donation here.


Asian Human Rights Commission
#701A Westley Square,
48 Hoi Yuen Road, Kwun Tong, Kowloon,
Hongkong S.A.R.
Tel: +(852) 2698-6339
Fax: +(852) 2698-6367
twitter/youtube/facebook: humanrightsasia

Inspiring Words from a Movie by Charlie Chaplin

Full Movie Here:

THE GREAT DICTATOR | EL GRAN DICTADOR (subs. english & español)

ดร.ลีลาวดี วัชโรบล เตือนภัย …สำหรับสตรีนักเที่ยวกลางคืน

ดร.ลีลาวดี วัชโรบล เตือนภัย …

เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ สาวๆ ทั้งหลายเมื่อไม่นานมานี้ ผู้หญิงคนหนึ่งเข้าไปเที่ยวไนท์คลับแห่งหนึ่งในเมือง ถูกกลุ่มชาย 5 คน เข้ามาตีสนิทชวนไปเที่ยวต่อที่อื่นผลก็คือ ถูกพาไปข่มขืนก่อนจะพาไปทิ้งไว้ที่ไนท์คลับแห่งหนึ่ง   จากหลักฐานของโรงพยาบาล เจ้าหน้าที่สอบสวนระบุว่ามีร่องรอยการถูกรุมข่มขืนจริง แต่น่าแปลกที่เธอคนนั้นจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่ได้ทั้งสิ้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกข่มขืน   แพทย์แจ้งว่า ได้ตรวจพบสาร “บางอย่าง” ตกค้างอยู่ในเลือดของเธอสารตัวนี้พวกนักล่าผู้หญิงนิยมใช้กันมากเพราะมีสรรพคุณด้านยาฆ่าเชื้อป้องกันการตั้งครรภ์รวมอยู่ด้วย

รายงานข่าวของตำรวจอินเดียระบุด้วยว่า ปัจจุบันพวกนักเที่ยวในมุมไบชอบใช้สารนี้กับเหยื่อสาวของตน ด้วยการหยดลงไปผสมในเครื่องดื่มเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก็จะทำให้ผู้หญิงจำอะไรไม่ได้แทบทั้งสิ้นในวันรุ่งขึ้น

ข้อสำคัญความรุนแรงของมันยังมีผลข้างเคียงน่ากลัวมากอย่างหนึ่งคือผู้หญิงคนไหนกินส่วนผสมของสารตัวนี้ จะไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ตลอดชีวิต  พวกชายชั่วจะหาซื้อยาตัวนี้จากคนในโรงพยาบาลสัตว์หรือวิทยาลัยสัตวแพทย์ที่ลักลอบนำออกมาขายจนแพร่หลายเข้าสู่สถาบันการศึกษาต่างๆ แล้ว แม้กระทั่งทางอินเตอร์เน็ตก็ยังมีคำแนะนำวิธีการใช้ให้นักท่องเน็ตได้รู้เลย    

ดังนั้นยาตัวนี้จึงเป็นภัยร้ายแรงตัวใหม่ที่สำคัญที่สุดของผู้หญิงต้องเตือนตัวเองให้ได้ เมื่อเวลาออกไปเที่ยวนอกบ้านอย่าได้เผลอวางแก้วเครื่องดื่มทิ้งไว้อย่ารับเครื่องดื่มที่มีคนสั่งมาเลี้ยงนอกจากเราสั่งเอง ถ้าจะให้ดีควรสั่งชนิดที่เป็นขวดหรือกระป๋องและต้องตรวจให้แน่ใจก่อนว่าไม่มีร่องรอยการเปิดไว้ก่อนแล้วแม้กระทั่งมีใครขอให้ลองจิบเครื่องดื่มที่เขาสั่งมาก็อย่าได้ลองชิมเป็นอันขาดตอนนี้

มีรายงานว่า ยาตัวนี้ แพร่หลายไปถึงสิงคโปร์แล้ว จึงอยากให้ช่วยกันแพร่ข่าวอันตรายของยาอุบาทว์ตัวนี้ให้เป็นที่รู้กันโดยเฉพาะทางการที่เกี่ยวข้องว่าจะหาวิธีการควบคุมและป้องกันยาตัวนี้ไม่ให้แพร่ระบาดเข้ามาถึงบ้านเราได้อย่างไรหรือว่าเข้ามาถึงเรียบร้อยแล้วก็ไม่รู้ สำหรับคุณผู้ชายอย่าได้พยายามแสวงหามันมาใช้เลย คุณเองก็มีแม่มีญาติพี่น้องผู้หญิงมีลูกสาวควรบอกให้พวกเขาได้รู้ เพื่อจะได้ระมัดระวังตัวให้ถูกต้องดีกว่า



ผมตอบรับการชักชวนให้เข้ามาขีดเขียนข้อความภาษาไทยในหน้าสื่อสารของภาคีสิทธิมนุษยชนไทยแห่งนี้ด้วยความยินดี และด้วยความพอใจในโจทย์ที่กำกับมาพร้อมบัตรเข้างานที่ว่า เพื่อเป็นการปฏิสัมพัทธ์ หรือ feedback ต่อเนื้อหาที่ปรากฏ ในลักษณะง่ายๆ คลายเครียด ไม่เยิ่นเย้อ

แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะทำตามโจทย์ได้ดีแค่ไหน ถึงอย่างไรก็จะลอง โดยขอเปิดเบิ่งในเรื่องเกี่ยวเนื่องกับสิทธิทางการเมือง (อันเป็นสิทธิมนุษยชนแขนงหนึ่ง)  ว่าด้วย ตลก. ศาลรัฐธรรมนูญ ที่กำลังเป็นประเด็นร้อนถึงขั้นมีประชาชน (เสื้อแดง) ไปชุมนุมเรียกร้องให้มีการปลดกัน และจดหมายเหตุของภาคีฉบับประจำเดือนพฤษภาคมนี้ได้นำเสนอ วิธี ‘ล้ม’ อย่างชอบธรรม เอาไว้อย่างแยบยล

ตลก. ศาลรัฐธรรมนูญทำอะไรถึงมีคนเรียกร้องให้ปลด และมีคนเห็นว่าต้อง ‘ล้ม’ เพื่อให้ไม่เยิ่นเย้อตามโจทย์  ผมขอผลักภาระให้ไปถาม อจ. สุธาชัย ยิ้มประเสริฐ ดู ท่านเขียนถึง ตลก. ไว้ละเอียดตั้งแต่เริ่มนิสัยเสียจนมาลงท้ายทำตัวเห้..ที่นิตยสารโลกวันนี้วันสุข ซึ่ง ประชาไทออนไลน์ คัดมาช่วยแพร่กระจายอีกทอด

ผมขอแค่เอาไฮไล้ท์มาทำซ้ำย้ำหัวตะปูให้เห็นจะ จะกันเท่านั้นว่า ตลก. ท่าน “เอาถ้อยอ้าง เอาข้างแถ แท้สันดาน ล้วนเล่ห์เหลี่ยม วิชามาร ศาลธนญชัย”

ผลการชุมนุมไล่ ตลก. โดยกลุ่มวิทยุชุมชน หรือ กวป. ที่ทราบกันอย่างเป็นทางการว่า นปช. ไม่เอาด้วย รัฐบาลยิ่งลักษณ์เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ พรรคเพื่อไทยไม่รู้ไม่ชี้ ถึงจะมีคนในรัฐบาลหลายท่าน รวมทั้ง ‘ผู้ใหญ่’ ในพรรคต่างเห็นว่าเป็นสิทธิของประชาชนตามรัฐธรรมนูญ

ท้ายที่สุดการชุมนุมก็ต้องถอยลงตามทำนอง เหลือไว้แต่กระแส และข้อเท็จจริงต่างๆ ที่ฟ้องประชาชน และฟ้องโลกว่า ตลก. มิได้ปฏิบัติหน้าที่ตามตัวบทกฏหมาย หากแต่วินิจฉัยความตามต้องการของ ‘ตัวกู’ เป็นที่ตั้ง

เป็นเหตุให้ ส.ส. และ ส.ว. รวมกันกว่า ๓๐๐ คน จับมือกันซักค้านศาลรัฐธรรมนูญในประเด็นการเล่นบทผู้ถืออาญาสิทธิ์สูงสุดแห่งชาติด้วย ‘ถ้อยอ้าง ค่างโหน’ พระปรมาภิไธย และพระบรมเดชานุภาพ อ้าแขนรับคำร้องของ ส.ว. สรรหา ที่นำโดยนายสมชาย แสวงการ ให้พิจารณาสั่งห้ามข้อเสนอแก้ไขรัฐธรรมนูญมาตรา ๖๘ ในสภา กลุ่มสมาชิกรัฐสภานำโดยนายดิเรก ถึงฝั่ง ส.ว.นนทบุรี และนายอำนวย คลังผา ประธานวิปรัฐบาล ที่รวมหัวกันซักค้านศาล รธน. ออกแถลงการณ์ให้เหตุผลชัดเจนตามครรลองแห่งกฏหมาย และรัฐธรรมนูญว่า

ศาล รธน. ไม่มีอำนาจตีความเรื่องการแก้ไขรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นอำนาจอธิปไตยของฝ่ายนิติบัญญัติ ดังที่รัฐธรรมนูญมาตรา ๖๘ นั้นเองระบุไว้ ศาลจะรับคำร้องได้ต่อเมื่อผ่านขั้นตอนการตรวจสอบของอัยการสูงสุดก่อนแล้วเท่านั้น

มิหนำซ้ำ ตลก. ศาลรัฐธรรมนูญสองในสามคนที่ลงมติรับคำร้องเรื่องนี้ คือนายจรัญ ภักดีธนากุล และนายสุพจน์ ไข่มุกต์ นั่นก็เป็นผู้มีส่วนได้เสียกับรัฐธรรมนูญ ๒๕๕๐ ที่สภาจะทำการแก้ไข เนื่องเพราะเป็นอดีต ส.ส.ร. ผู้ร่วมร่าง รธน. ฉบับนี้ ตามหลักจริยธรรมของตุลาการแล้วต้องถือว่า ตลก. ทั้งสองกระทำความผิดถึงขั้นปลดออกได้

ในแง่ของตัวบทกฏหมายเป็นที่ทราบว่าศาลรัฐธรรมนูญ ‘เอาข้างแถ’ ในเรื่องมาตรา ๖๘ นี้เป็นครั้งที่สอง ครั้งแรกรับคำร้องของน้องรักในพรรคประชาธิปัตย์ข้ามหน้าอัยการสูงสุด แล้วตีความว่าการแก้ไขรัฐธรรมนูญมาตรา ๒๙๑ ของรัฐสภาขัดต่อการปกครองอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ให้ระงับยับยั้งการแปรญัตติวาระสามไว้ แถมมีคำแนะนำให้ทำการแก้ รธน. เป็นรายมาตราแทน

ครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง เมื่อรัฐสภาทำการแก้รัฐธรรมนูญเป็นรายมาตราใน ม. ๖๘ ศาล รธน. (ด้วยเสียง ๓ ใน ๕ ซึ่งซักค้านได้อีกว่าองค์ประชุมไม่เหมาะสม คือ ตลก. หายไปสี่) ก็รับคำร้องข้ามหัวอัยการสูงสุดแบบเดียวกันอีกว่าแก้ไม่ได้

ซึ่งทั้งมาตรา ๖๘ และมาตรา ๒๙๑ ถ้าให้นักกฏหมายมหาชนตีความกันละก็ ล้วนเห็นเป็นเสียงเดียวว่ามีทั้งเจตนา มีทั้งนัยยะแห่งระเบียบกฏหมาย (Rule of Law หรือนิติธรรม) ว่า อำนาจการแก้ไขรัฐธรรมนูญเป็นของรัฐสภาเท่านั้น ถึงศาล รธน. จะมีอำนาจตีความรัฐธรรมนูญ แต่มิใช่ก้าวล้ำเข้าไปตีความเรื่องการแก้ไข รธน. ด้วย

รวมความว่าตุลาการศาล รธน. ชุดนี้นี่แหละคือตัวปัญหา เพราะหลายครั้งหลายหนตีความให้เป็นคุณแก่พวกพ้องน้องรักในพรรคประชาธิปัตย์ และเครือข่ายพันธมิตรภาคีประชาชนเพื่อธรรมาธิปไตยกับกองทัพปลดแอกประชาธิปไตย ที่ขณะนี้จับจองพื้นที่สนามหลวงปักหลักอยู่กินประดุจค่ายผู้ลี้ภัย โดยนายชัยวัฒน์ สินสุวงศ์ แกนนำบอกว่าจะไม่ถอยจนกว่ารัฐบาลยิ่งลักษณ์จะออกไป

แม้ว่าองค์กรอิสระตามรัฐธรรมนูญรวมทั้งศาล รธน. มักมีปัญหาแบบเดียวกัน คือนอกจากมีที่มาเป็นเด็กสร้างสวมใส่โดยคณะรัฐประหาร คมช. แล้วยังมีบุคคลากรที่แสดงอาการเลือกข้าง ให้ท้ายพรรคการเมืองชื่อประชาธิปไตยแต่ใจราชานิยมที่ผันตัวเองไปเป็นขบวนการคัดง้างต่อต้านทักษิณ และชินวัตรเป็นสรณะ

ทว่าปัญหาในทางโครงสร้างนั้นแก้ไขได้ด้วยการใช้เวลา “เผาให้ร้อนแล้วตีให้เข้ากรอบ” แต่บุคคลากรอันเปรียบประดุจ ‘สนิม’ ที่แม้จะเกิดแต่เนื้อใน ก็ยังขูดลอกออกให้เนื้อเหล็กสะอาดก่อนนำไปเผา และตีได้ ดังนี้ผมจึงเห็นดีกับบรรดา ส.ส.-ส.ว. ที่เข้าชื่อกันค้านศาล รธน. ที่จะยื่นถอดถอน ตลก. ทั้งคณะ

เพียงแต่มีข้อกังขาในการใช้มาตรา ๒๗๔ ของวุฒิสภาเพื่อดำเนินการถอดถอนตุลาการศาลรัฐธรรมนูญออกจากตำแหน่ง ทั้งนี้โดยอาศัยเนื้อความตามมาตรา ๒๗๐ และโดยการร้องเรียนของสมาชิกสภาผู้แทนฯ จำนวน ๑ ใน ๔ ตามมาตรา ๒๗๑ แต่การลงมติถอดถอนนั้นให้ถือคะแนน ๓ ใน ๕ เป็นเครื่องตัดสิน

ซึ่งในจำนวนสมาชิกวุฒิสภาทั้งสิ้น ๑๕๐ คน มาจากการเลือกตั้ง ๗๖ คน สรรหา (หรือแต่งตั้ง) อีก ๗๔ คน นับว่ายากที่จะเอาชนะได้ แม้การลงมติกำหนดให้ทำโดยคะแนนลับก็ตาม

ดังนั้นการถอดถอน ตลก. ศาลรัฐธรรมนูญจึงจำต้องใช้สามประสาน คือใช้มาตรา ๒๗๑ ให้สมาชิกสภาผู้แทนฯ จำนวน ๑ ใน ๔ วุฒิสภาอีกจำนวน ๑ ใน ๔ กับประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งจำนวนไม่น้อยกว่า ๒ หมื่นคน เป็นผู้ร้องขอ เพื่อให้วุฒิสภาดำเนินการพิจารณาตัดสินตามมาตรา ๒๗๔

ทั้งนี้รัฐบาลยิ่งลักษณ์ และพรรคเพื่อไทยจักต้องออกมาทำการรณรงค์สนับสนุนสามประสานนี้ด้วยอย่างเต็มที่ เพื่อให้ปรากฏโจ่งแจ้งว่าเป็นความเห็นของเสียงส่วนใหญ่ในประเทศ การออกเสียงลงมติด้วยคะแนนลับของสมาชิกวุฒิสภาจึงจะเป็นที่หวังได้ว่าสะท้อนความต้องการของประชาชนทั้งมวล

ไหนๆ ก็ไหนๆ ในเมื่อรัฐบาลยิ่งลักษณ์กล้าหาญถึงขนาดปล่อยให้ ส.ส.พรรคเพื่อไทยออกโรงซักค้านศาลรัฐธรรมนูญ และนายกรัฐมนตรีหญิงไปปาฐกถาที่อูลานบาตาร์ประจานการรัฐประหาร และการเข่นฆ่าประชาชนในประเทศไทยแล้วละก็ กล้าต่อไปอีกนิดผลักดันการถอดถอน ตลก. ศาลรัฐธรรมนูญทั้งชุดให้สำเร็จ อนาคตทางการเมืองจึงจะแจ่มใส

อย่ามัวกระมิดกระเมี้ยน ‘ชักตื้นติดกึก ชักลึกติดกัก’ อยู่อีกเลย

Somyot’s Story in His Own Words

Somyot’s Story in His Own Words
May 2013


I never thought that I would, in my 50s, become a “criminal” being imprisoned, having my life and liberty virtually ripped off, and living in an impenetrable cage like a helpless animal!

Like many young people of my generation who dreamed about a new and civil society in which people live without oppression and unfair manipulation and in which people are equal and enjoy their liberty, freedom, and democracy, I spent my youthful years with laborers, fighting for their better lives, human dignity, freedom, rights, and social justice.

I was not a wealthy man, and I lived a moderate life.  I never cheated or hurt others.  I never thought of accumulating wealth. I shared my humble savings with those poorer than I was.   Some of my friends from the old days told me, “You are mistaken–pursuing a dream too idealistic!”  Many of them have become millionaires, respected teachers/professors, or famous politicians, all enjoying wealth and comfort. I, on the other hand, lived an simple life on the streets eating ordinary food.

I grew up fighting for civil rights, freedom, and democracy.  Every time a coup was successfully staged, the lives of Thai citizens got worse and their rights and freedom were robbed.  Coups only led to fatal violence against civilians and imprisonment.  I could not just watch and try to be safe myself.  I fought against the tyranny several times, i.e. during October 1976, February 1992, and more recently September 19, 2006.  I believe that fighting against the tyrants is my civil duty and contributes to the society, which is also a moral belief in Buddhism.

At first I was a mere participant in campaigns against coups, occasionally passively listening and joining the rally.  After I had met many friends, I formed a group called “the June 24th for Democracy,” which was a party among those that constituted the UDD (United Front for Democracy against Dictatorship, or nor por chor), or the redshirts.

After the core leaders of the UDD had been arrested in 2007, 2009, and 2010, my colleagues and I under the June 24th for Democracy Movement campaigned so seriously for their release that we were regarded by the media as the 2nd generation of the UDD core leaders. The fact is, after the release, I became an ordinary figure who still fought on as an individual to the point that I was sued by General Saprung Kalayanamitra for having insulted him while I was on stage campaigning against the military regime.  I fought in courts alone with the help of a humanitarian lawyer.  The verdict handed me two years of imprisonment (1 year suspension) with a fine of 100,000 baht, resulting in an unpaid debt until today.  The creditor who happens to be a close friend of mine told me, “You picked the wrong side; look, nobody cares to help you!”

Then I was invited to write articles for the Voice of Taksin magazine.  Soon afterwards, the managing team ran into an unresolved conflict, and I was assigned as an managerial editor.  I only thought that it would be an opportunity for me to use the media independently or freely as the central stage for people who wish to fight against the aristocrats, the coups, and the unconstitutional powers that had long overshadowed Thai democracy.

After the Abhisit government had brutally murdered the redshirts during April-May 2010, Ajaan Suthachai Yimprasert and I condemned the Abhisit administration, which resulted in a pursuit by the police and forced detention at the Adisorn Military Camp in Sara Buri Province.  The police asked me to stop my service for the Voice of Taksin magazine, cease associating with the redshirts, and help the (Abhisit) government in falsely identifying the armed men in black suits or black-shirted force.  They said I would be charged with violation of insulting the monarchy (Article 112) unless I cooperated.


Of course, I refused and never cared about the warning by that policeman.  After the release, I continued with my missions as before, but only the magazine title was changed.  I considered it rightful for the people to fight peacefully and that it was the right and freedom of the people under democracy to peacefully resist although it might result in fetal harms.

During the period that followed, increased and strict enforcement of the Article 112 was evident.  I deemed such enforcement as a violation of people’s rights.  I shared my opinions publicly that the Article 112 was an unjust law.  On April 23, 2011, I led a press conference, announcing that I would collect at least 10,000 signatures so as to petition for the amendment of the Article 112, as guaranteed by the 2007 constitution as a right of the people.

Professor Yimprasert advised me to flee Thailand because it was rumored that the DSI (Department of Special Investigation) was issuing some arrest warrants against those in violations of Article 112, but I believed in my innocence and was confident that I would certainly be granted justice (if charged).  Thus, I went nowhere although I was being pursued by some individuals whose faces would over time become familiar.  Yet, I didn’t know who they were and what their purpose was.

Although I worked hard as a journalist fighting against coups and rarely had time for my family, I love them so much that didn’t want to flee anywhere.  I was happy with my lifestyle dedicated to the people’s cause for justice, principles, and new better society, so I surely did not want to escape.  Then, on April 30, 2011, as I was leading a tour group toward Cambodia, I was arrested.  I did not resist nor panic.  It was the first time for me being cuffed.  I was taken to a cell at the police headquarters full of dust and filled with filthy odor from disgustingly dirty restrooms, and I fell asleep in exhaustion.

The war-ready commando police took me for extended detention at the Supreme Court on May 2, 2011 as if I was a dangerous criminal, and I was then detained at the Bangkok Special Prison.

Mr. Surachai Danwattananusorn, who had been charged with the Article 112 and imprisoned there before me, advised me to plead guilty, reasoning that I would, otherwise, never get justice and would not be granted bail. He advised me to do so in order to later ask for pardon from the King.

I didn’t take his advice, confidently believing in my innocence and the judicial system.  I filed for release on bail many times, unsuccessfully. The reason given was that the case is a serious one and that I would flee if bailed out.  During November 2011-April 2012, I was sent for trials in Sra Kaew Province, Petchaboon Province, Nakorn Sawan Province, and Songkla Province, and I would every time be caged in each local jail for a excessively long time, so long that I fell ill.  My body became weak and thin, and I even coughed out blood!

When I returned to the prison in Bangkok, the police and the attorney proposed a 50% reduction of punishment if I pleaded guilty.  Of course, I ignored it and stood firm on my innocence and my confidence in the judicial system.  I fought on under the system.  During the trial periods, I prepared nothing and only planned to reveal all the truths and facts, because I remain faithful in my innocence.

As a result, I have been imprisoned for two full years, spending the monotonous, boring life without freedom among inmates who came in and left the prison.  My case is merely about expressing political opinions during that time, but the court allowed an interpretation beyond what was written in order to convict me.  I had done my duty as a journalist editor sincerely and frankly, so I always hoped I would be granted justice and be released eventually.  Yet, on January 23, 2013, I was sentenced to 10 years of imprisonment, plus one more year of the suspended sentence, a total of 11 years!

I have reflected on my lessons for many days.  The extreme ordeal and pain almost pushed me toward suicide as a way out of all this incredible suffering.  My son, Mr. Paniparn Pruksakasemsuk, is the one giving me the strength to continue fighting the case, although it would take up to 5-6 years.  Mr. Wasan Panich, my lawyer, is the only other person helping me fight in the Appellate court.

I repeatedly examined whether my decision has been right.

  • Have I picked the wrong side, given the 2-year detention without bail while other folks are now enjoying their rewards?
  • “Idealism yields nothing!”
  • “Fighting on my cause only put me in arbitrary detention!”
  • Why don’t I just confess and plead guilty as it would allow me to leave the prison sooner?
  • Would I be out of here now if I had pleaded guilty?
  • “Fighting on means dissent!”
    “I have warned you, those who verbally encouraged you are not here in jail with you.”
  • “You would long be in jail if you fought on.”

Yet, deep inside of me, I remain faithful in my innocence, dead or alive.

Please help me find an answer to all these questions and thoughts that have lingered in my head these many days!


Note: Translated from the original version that Somyot wrote in Thai by Dr. Piangdin Rakthai, Executive Director of the Thai Alliance for Human Rights (TAHR) Website:   Comments or suggestions via

Download the pdf version at