On Freedom of Expression – in Thailand, Myanmar, and the World

by an Anonymous poster

I guess that Thais would respond:

“Look at Myanmar and what they do with Rohingya! So what do you want from us when its our country anyway, and at least we have peace now?”

It hard to believe what Thailand went through over the years. The situation there is already more than difficult enough, but compared to Myanmar for example, we should be maybe glad to see a ray of light given that the whole situation in Thailand is much more relaxed than in a country of Rohingya-killing freaks. This coming not only from military, but even from Buddhists civilians who appear to be working work together hand in hand, but at the very least agree with each other to perform such an inhuman horror scenario over their biggest minority population!

And yes, the lack of freedom of expression in Myanmar is of course not the major problem, as we are now seeing that genocide, but we surely must realize from where it comes from – not only from the fact of cultural and religious differences, but from the fact that the communication between both parts was not only limited naturally, but also restricted artificially by oppression over all those years, which has led to such misunderstandings, hate, frustration, violence, and pure blind enemy feelings that we have arrived at an inquisition-like medieval or fascist state, where genocide is even widely understood as a ‘normal’ ‘logical’ solution.

IT IS PURELY DISGUSTING, how lack of and oppression of free expression in this country has led to this maldevelopment, where even the positive democratic change was obviously not enough to help find a better way for the biggest(!) minority. It is the result of saying the Rohingya don’t belong to the country!

Right now, suffering people of Rohingya must stay the main focus of attention, but attending to the speech by David Kay (UN Special Rapporteur on Freedom of Expression), on October 6, the world must understand once more what deep and huge impact and danger the lack of freedom of expression can have for societies, which do not care enough about this, and what can it mean for those countries where this freedom is granted officially but is sometimes not valued enough–that this could even turn to some nightmares that nobody could foresee in time to prevent.

The whole world is moving and let’s hope into a right and MORE
COMMUNICATIVE direction and not to its self-destruction!


The Truth of October 6, 1976: A Student Massacre that Still Waits for Answers


By Ann Norman

FIRST POSTED NOVEMBER 6th, 2016; Reposted October 6, 2017

Truth is a thing that doesn’t die ความจริงคือสิ่งที่ไม่ตาย—as the saying goes. And one day we may know the truth of the Thammasat University Massacre, of 50 to 100 student demonstrators on October 6, 1976. That day college students were killed by an army, police, and vigilante mob in ways so gruesome you can’t ever “unsee” the images. Not only were the students butchered in various and unusual ways, but their dead bodies were desecrated and even raped. The iconic picture from this event is the bloodied and lifeless body of a young person, hanging from a tree, being beaten with a folding chair, while a circle of people watch, some smiling. In addition to the dead, thousands were arrested and were made to strip to the waist and crawl on the ground as a form of humiliation. The event was instigated by accusations that the students were communists and that they had insulted the Crown Prince. In fact, the students had been protesting the return of an exiled dictator to Thailand as well as the assassination of a labor activist. Many of the demonstrators, who had not previously been communists, were radicalized by the shocking turn of events and fled into the jungle to join the communists for several years. A day after the massacre, a coup replaced the democratic government with yet another dictatorship. No one was ever prosecuted for the massacre; everyone involved was granted amnesty.

What makes this tragedy especially difficult to understand or accept is that only three years earlier, on October 14, 1973, a similar pro-democracy student uprising had ended in victory for the demonstrators, and that event continues to be celebrated today. Songs are still being written for the heroes of October 14—while those who died three years later on October 6 are ignored or regarded with suspicion, as if they possibly share some blame for being attacked by a bloodthirsty mob.

What exactly happened October 6 and why? The facts are still discoverable: it occured in modern times, the victims were from the educated middle class, there were thousands of witnesses (now only being in their late 50s or early 60s), and the whole thing was filmed. (The images are distressing and you may not want or need to see them. But if you need proof, just google.) Because so many progressive Thais were there that day, it is unsurprising that I happen to know several of them, just as most Americans know someone directly affected by 9/11. Yet despite the opportunities to discover the truth about October 6 and learn from it, no consensus has emerged as to what happened, how it happened, and or why. And this is due to an active and ongoing campaign to silence the questions before they are even asked. How many died? Who is responsible? How can we prevent it from ever happening again?  Continue reading

เรียน ท่านประธานาธิบดี ทรัมส์ . . . ประยุทธ์ จันทร์โอชาเป็นหัวหน้าเผด็จการ

เรียน ท่านประธานาธิบดี ดอลนอล ทรัมส์

ประเทศไทยกำลังประสพกับปัญหาทุกๆด้าน เนื่องจากพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชาเป็นหัวหน้าเผด็จการที่ปล้นอำนาจและทำลายระบบ ความชอบธรรมมาจาก ท่านนายกยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ซึ่งเป็นนายกรัฐมนตรี ที่ประชาชนคนไทย ได้เลือกมาเพื่อช่วยเหลือประชาชน และบริหารประเทศให้พัฒนาก้าวหน้าขึ้น.

พลเอกประยุทธุ์ได้ใช้กฎหมาย หมิ่นประมาทสถาบัน และมาตรา 44 จากรัฐมูลชั่วคราว ห้ามวิจารณ์ใดๆทั้งสิ้น. คณะเผด็จการณ์ ได้ล่วงละเมิดสิทธิมนุษย์ชน อย่างร้าย รวมทั้ง จำคุก ไล่ล่า ขู่เข็ญ ถึงฆ่าตาย ประชาชนคนที่เห็นแตกต่างและประชาชนที่ได้ออกมาต่อสู้เพราะประชาธิปไตย. นอกจากนี้ก้อยังมีการคลุกครามศาสนา วางแผนปิดล้อมวัดธรรมกาย

คณะเผด็จการณ์ยังเอาผลประโยชน์ของชาติไปยื่นให้รัฐบาลจีนเพื่อต้องการส่วนแบ่งค่านายหน้าเอาเข้ากระเป๋าตัวเอง. คณะเผด็จการณ์คสช ยังได้ใช้กฎหมายไซเบอร์ควบคุมการติดต่อสื่อสาร ใช้กฎหมาย 112 มาตรา 44 จำคุก ประชาชน 40-50ปี ในบุคคลที่ไม่ศรัทธา ไม่รัก ไม่จงรักภัคดีต่อสถาบันกษัตริย์.

วันที่ 27 กันยายน 2017 ที่ผ่านมา ศาลสั่งให้จำคุก ท่านนายกยิ่งลักษณ์ 5 ปี.

ประยุทธ์ เป็นอาชกรแผ่นดิน เป็นคนขายชาติ ปล้นประเทศชาติ ขโมยผลประโยชน์ของประชาชนเพื่อเอาเข้าตัวเองและพวกพวก และวางแผนที่จะอยู่สืบทอดในอำนาจตลอดไป.

ฉันเป็นคนไทย-อเมริกา คนหนึ่งขอใช้สิทธิในความถูกต้อง มีความต้องการที่เป็นตัวแทนของประชาชนไทย 70 ล้านคน ที่ไม่สามารถ พูดเรียกร้องใดๆได้ เพราะประยุทธ์ หัวหน้าโจรมาเฟียร์เผด็จการณ์ได้ใช้ปืนจ่อหัวบังคับห้ามเคลื่อนไหว ห้ามแสดงสิทธิในความถูกต้องใดๆทั้งสิ้น.

สิ่งที่ประยุทธ์ได้ปฏิบัติกับพลเมืองของตัวเอง มันตรงกันข้ามกันท่านประธานธิบดีได้ปฏิบัติต่อพลเมืองของท่าน ได้โปรดใตร่ตรอง ในการให้ความร่วมมือ อันจะเป็นเหตุให้เกิดผลร้ายกับประเทศไทยในอนาคต. ได้โปรดคำนึงถึงเรื่องสิทธิมนุษย์ชนของคนไทย.

โปรดอย่าให้ความไว้วางใจกับประยุทธ์ว่าจะมีความจริงใจซื่อสัตย์กับท่าน. กรุณาอย่าได้ขายอาวุธใดๆให้กับประยุทธ์ ซึ่งอาวุธเหล่านั้น อาจจะใช้มาทำร้ายประชาชนในภาคหน้าในกรณีต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย.ขอให้ท่านคิดทดแทนมาช่วยเหลือคนไทยที่กำลังต่อสู้กับความยากจนและการต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยเพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์ที่ดีอเมริกา และประเทศไทยมีทั้งหมดเหล่านี้หลายทศวรรษที่ผ่านมา

ประยุทธ์ มีส่วนพัวพันธ์ กับการเข่นฆ่าตายหมู่ของผู้คนที่ได้ออกมาประท้องและเรียกร้องประชาธิปไตยในปี 2010 ล่าสุดมีส่วนเกี่ยวข้องรัฐประหารในปี 2006 และ 2014.

เราต้องการ ประชาธิปไตย . เราไม่ต้องการเผด็จการณ์. เราหวังว่าท่านประธานาธิบดีจะตัดสินใจอยู่ฝั่งด้านประชาชนไทย และหวังว่าท่านคงอยากเห็นประเทศไทยเดินไปในทางที่ถูกต้อง และกลับมา




Red Eagle’s Letter to Donald Trump about Prayut Chan-o-cha’s Visit to the White House

Dear President Donald Trump

Thailand currently faces problems on every side due to the fact that General Prayut Chan-o-cha is a dictatorial leader who in May 22, 2014, seized power from Ms. Yingluck Shinawatra, the democratically elected Prime Minister, destroying the legitimacy of government.

General Prayut used the lese majesty law and Article 44 of the Interim Constitution to forbid criticism of any kind. The junta seriously violates human rights, including imprisoning, hunting, and threatening to kill people who think differently and who come out to fight for democracy. He has attacked religion, setting siege to the Dhammakaya Temple.

The junta takes the assets of the country and hands them to China, in order to receive commissions into their own pockets. They use the cyber law to control people’s communications. They use the lese majesty law to imprison people for 40-50 years, people whose only crime is to have no faith in the monarchy.

On September 27, the Thai court sentenced Prime Minister Yingluck to 5 years in jail.

Prayut is a criminal and a traitor who has robbed Thailand, stealing for his own benefit and that of his own group, and seems to be preparing to dominate the country forever.

I am one Thai American, who asks to speak on behalf of 70 million people who can’t speak out because Prayut is the head of a dictatorship, the leader of a mafia that points a gun to their heads to try to control the every move of people trying to stand up for their rights.

The way Prayut has treated his own people is the opposite of the way you treat American people. Mr. President please reconsider joining hands with Prayut, which will harm Thailand into the future. Please think of the human rights of the Thai people.

Do not believe that Prayut will be honest with you. Do not offer to sell him weapons which could be used against Thai civilians demanding democracy. Instead come to the aid of the Thai people who currently struggle with poverty and fight for democracy in order to enhance the great relationship America and Thailand have had for all these many decades.

Mr. Prayut has been associated with deaths of many protesters in 2010 and the most recent coups in 2006 and 2014.

We want democracy. We don’t want dictatorship .We hope you side with the Thai people and hope you want Thailand to move in the right direction and develop a good relationship with America as in the past.


Red Eagle


Dismay and Disgust at Dictator Prayut Chan-o-cha’s Visit to the White House on Monday

By Ann Norman

How to express my dismay and disgust that Dictator Prayut Chan-o-cha (self-appointed Prime Minister of Thailand) is visiting the WHITE HOUSE on Monday? If you have some time, read my speech, given at Lao-Thai Human Rights Conference on Capitol Hill just days before President Trump extended the invitation, on the last weekend in April. My speech is called “Thailand’s Orwellian Nightmare: Three Cases” and gives you a small taste of what it is like to be a human rights worker or member of the political opposition in Thailand under Prime Minister Prayut. To cut to the chase, you will be tortured (Kritsuda Khunasaen), or murdered (Chaiyaphoom Pasea), or jailed for nothing (Pai Daodin). It is hard to convey, in a small space, the climate of fear caused by a junta government that systematically crushes anyone who speaks out against it or just raises inconvenient facts.

If you doubt my account, or think it is overly selective, let me draw your attention to a fourth case that I mentioned in that speech, only in passing, as a parallel to the case of Red Shirt leader Kritsuda Khunasaen. In an aside, I said “(This strategy repeats itself in the recent Ma Noi case)” — the strategy being to use torture to get witnesses in Thailand to confess to illegal and improbable dealings with the dissident abroad in order to get the dissident extradited back to Thailand’s Ministry of Love. Ma Noi was an extremely outspoken dissident living in exile to escape a lese majesty charge (the so-called crime of insulting the king). At the time I gave the speech, Ma Noi was still broadcasting his anti-monarchy messages into Thailand, and Thailand was desperately trying and failing to get him extradited back to Thailand. Let me update you on what has since happened to a man I was concerned about, who I randomly mentioned in a speech on “Thailand’s Orwellian Nightmare”: on July 29, one day after the birthday of the King he so vehemently opposed, Ma Noi was abducted in Laos by ten armed men in ski masks, who were speaking Thai, and he was assassinated.

Dictator Prayut Chan-o-cha is up to his neck in all of these cases, defending and/or denying the military’s actions without any concern for consistency or plausibility. In fact, it works best for him if you are scared away from making accusations against the government but know in your heart that that it is all true and you will be tortured, killed, or jailed on a pretense if you step out of line. Continue reading

The Rohingya, the Dreamers, and the UN Declaration of Human Rights

By Ann Norman

As the executive director of a Thai human rights organization based in the US, I am finding it hard to worry about Thai human rights right now because of bigger human rights disasters underway in 1) a country neighboring Thailand (on ongoing genocide in Myanmar) and 2) right here at home (the possible expulsion of the Dreamers). I need to talk about these things or give up my claim to care about human rights.

When it comes to human rights principles, the first Article of the UN Universal Declaration of Human Rights will get you pretty far:

Article 1. All human beings are born free and equal in dignity and rights. They are endowed with reason and conscience and should act towards one another in a spirit of brotherhood.

And Article 2, then clarifies that “EVERYONE is entitled to the rights and freedoms set forth in this Declaration” without exceptions for “race, colour, sex, language, religion, political or other opinion, national or social origin, property, birth or other status. Furthermore, no distinction shall be made on the basis of the political, jurisdictional or international status of the country or territory to which a person belong . . .” [emphasis mine].

Two days before the fighting and the burning of whole Rohingya villages and the mass exodous of Rohingya women and children to Banglasdesh (which, by the way, is currently experiencing catastrophic flooding!), I read the results of a UN study on the Rohingya problem, the Final Report of the Advisory Commission on Rakhine State. I read almost the whole thing. It outlined the difficult problem and recommended first steps forward based on human rights principles. But the recommendations came too late for the Rohingya, “The most persecuted people on Earth.” Fighting broke out and Rohingya villages were burned to the ground with survivors fleeing with only the clothes on their backs. Continue reading

In Thailand, Where is Justice? [English version]

by Red Eagle

Ms. Yingluck and the government can see the suffering of farmers who have experienced many problems. Thailand is one of the biggest rice producing countries in the world and quality is at the top. But the livelihood of the peasants should be improved. But exactly the opposite, farmers have fallen back into poverty. Debt rises every year.

Ms. Yingluck and the Ministry of Commerce have adopted a policy of guaranteeing grain prices to farmers without having to go through middlemen. Yingluck’s policy of rice pledging would make it so Thai farmers have hope to live a better life.

When the coup happened everything, all the good campaigns to help the citizens, had to stop. Yingluck and the Ministry of Commerce were accused of corruption by the National Council for Peace and Order to recover huge damages. It has been a court case for over three years. There is much evidence but no evidence has appeared that she is guilty of corruption of the country. It is not by rule of law that she has been charged but by arbitrary  power.

The law enforcement system will not be effective. There are two standards, as everyone understands . The judges will have a mafia command system following the people in power. To go to demand justice for yourself and for those who do what is rubbish must be like a nightmare.

Finally, Yingluck escaped the unjust Thai justice process.

Here is a list of Yingluck’s Ministers who have been sent to prison:

  1. Boonsong Teriyapirom, former Minister of Commerce, sentenced to 42 years without parole.
  2. Khun Poom Sarapon former Deputy Minister of Commerce, sentences to 36 years without parole
  3. Mr. Manat Saiplay, former Director General of Department of Foreign Affairs, sentenced to for 40 years, no parole.
  4. Mr. Tikhamporn Nathavorathat, former Director of the Office of Foreign Trade and Former Deputy Foreign Trade Department, sentenced to 32 years without a parole.
  5. Mr. Akarapong Choukleing or Taveepra, former Secretary of the Department of Foreign Trade, and former Director of the Office of Foreign Trade, sentenced to 24 years.
  6. Mr. Apichart or Sia-Peeng Jansakunporn CEO of Siam indica, sentenced to 48 years without parole.

Continue reading

ประเทศไทยความยุติธรรมอยู่ไหน (In Thailand, Where is Justice?)

by Red Eagle

คุณยิ่งลักษณ์และคณะรัฐบาล ได้เล็งเห็นถึงความทุกข์ยากของชาวนาที่ได้ประสพปัญหาหลายๆได้ตระหนักดีว่า ประเทศไทยเป็นประเทศที่ผลิตข้าวได้มากที่สุดในโลกและคุณภาพมาเป็นอันดับต้นๆเป็นอันหนึ่งมาตลอด แต่ความเป็นอยู่ของชาวนาน่าจะดีขึ้น แต่ตรงกันข้าม ชาวนากลับยากจนลงๆ ติดหนี้สินขึ้นทุกปีๆ

คุณยิ่งลักษณ์และคณะรัฐมนตรีกระทรวงพานิชย์ ได้นำเอานโยบายรับประกันราคาข้าวให้ชาวนาโดยไม่ต้องผ่านพ่อค้าคนกลาง นโยบายจำนำข้าวของคุณยิ่งลักษณ์ ทำให้ชาวนาไทยพอจะลืมตาอ้าปากได้ เริ่มจะมีความหวังให้ชาวนาไทยได้มีชีวิตที่ดีขึ้น เมื่อเกิดรัฐประหาร ทุกสิ่งทุกอย่าง ก้อต้องหยุดอยู่แค่นั้น อีกซำ้คุณยิ่งลักษณ์และคณะรัฐมนตรี ถูกเรียกร้อง ว่ามีการคอรัปชั่น ถูกคณะ คสช เรียกร้องค่าเสียหายมหาศาล เป็นคดีความต่อเนื่อง 3 ปีกว่า ทั้งไปที่หลายๆหลักฐานก้อไม่เคยปรากฏเป็นหลักฐานแม้แต่น้อยว่ามีการ คอรัปชั่น ประเทศตอนนี้ ไม่มีตัวบทกฏหมายที่จะนำเอาความยุติธรรมใดๆมากล่าวอ้างได้ ระบบนิติรัฐ มาตราฐาน ความเขื่อถือ เชื่อมั่น คงจะไม่มีผลเลย อย่างที่หลายท่านเข้าใจกัน ผู้พิพากษาจะมีระบบมาเฟียสั่งการลง ให้การตัดสินเป็รไปตาม ของผู้มีอำนาจตามต้องการ การที่จะไปเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเองและคนที่ทำในสิ่งที่ถูดต้อง คงเหมือน เป็นการฝันร้ายไปวันๆ

สุดท้าย คุณยิ่งลักษณ์หนีขบวนการอยุติธรรมไทย (ขบวนการอยุติธรรมไทย)
คณะรัฐมนตรี ยิ่งลักษณ์ ต้องติดคุกตามรายชื่อนี่

1.คุณบุญทรง เตริยาภิรมย์ อดีตรัฐมนตรี กระทรวงพานิชย์ จำคุก 42 ปี ไม่รอลงอาญา

2.คุณภูมิ สาระพล อดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงพาณิชย์ 36 ปี ไม่รอลงอาญา

3.นายมนัส สร้อยพลอย อดีตอธิบดี กรมการค้าต่างประเทศ จำคุก 40 ปี ไม่รอบวอาญา

4.นายทิฆัมพร นาทวรทัต อดีตผอ.สำนักการค้าข้าวต่างประเทศ และอดีต รองอธ.กรมการค้าต่างประเทศ จำคุก 32 ปี ไม่รอลงอาญา

5.นายอัครพงศ์ ช่วยเกลี้ยง หรือทีปวัชระ อดีตเลขานุการกรมการค้าต่างประเทศและอดีตผอ.สำนักการค้าข้าวต่างประเทศ 24 ปี Continue reading

โรฮิงญา Rohingya Human Rights Disaster Ongoing

The Thai Alliance for Human Rights urges Bangladesh to accept the Rohingya refugees from Myanmar, and for all countries, including the United States to accept more Muslim refugees. The world is obligated to find a solution. According to Articles 1, 2, 3, and 14 of the Universal Declaration of Human Rights. (All are equal in dignity and rights, and we should act toward one another with a spirit of brotherhood; No discrimination on the basis of race, language, religion, birth, etc.; Everyone has the right to life and security of person; and Everyone has the right to seek and enjoy asylum in other countries from persecution.)


English Translation of Evidence in the Case of Ma Noi (Ko Tee): He Predicted His Death

Dr. Piangdin Rakthai went through some of the last broadcasts of Ma Noi  (real Wuttipong Kochathammakun, aka Ko Tee) and discovered that he several times mentioned that he was afraid he would be killed. Here is one of those instances it is from the broadcast labeled, หมาน้อย รายการสู่ !! เพื่อ สหพันธรัฐไท  “กษัตริย์ขายยาเสพติด” ตอนที่ 3 ประจำวันที่ 14/7/2017 (The Channel Fighting!! for a Free Federal State, Episode 3 of “The King Sells Drugs” July, 14, 2017) at minute 23:00 to 24:07:

“All these that I have presented in episodes so that they won’t be boring. I have done all these firstly because we don’t have weapons, no tanks, M16, AKA, or submarines. So we use this small media channel to condemn the wrongdoings of the Monarch as all the media surrender in silence and fear. So I Ma Noi Have to do this. I have told you many times that I will not be discouraged to fight with the royal regime, although there are obstacles such as being hunted by the king’s servants, who have spent an enormous amount of money to have someone shoot at my head or slit by throat so that I wouldn’t be able to speak and persuade you the people to rise up and topple the monarchy.”

Fifteen days later, in a country neighboring Thailand, he was abducted by 10 Thai men wearing ski masks with tasers. The witnesses, who were tied up and blindfolded at the time, say they heard him say he couldn’t breath and then go quiet. He is presumed dead. The attack happened July 29, the day after King Vajiralongkorn’s birthday, a date all the Federalists were hyper-aware of, if only to mock it. There is a rumor going around among the Thai dissidents that Vajiralongkorn had him killed as a birthday present to himself.